Οι περιβαλλοντικοί ρύποι μπορεί να επηρεάζουν την κυτταρική γήρανση

     
Οι ερευνητές έχουν συνδέσει ορισμένους περιβαλλοντικούς ρύπους με ασθένειες, τη μειωμένη διάρκεια ζωής και τα σημάδια πρόωρης γήρανσης, όπως οι ρυτίδες και οι κηλίδες. Μπορεί όμως να επιβεβαιωθεί η επιτάχυνση της γήρανσης σε κυτταρικό επίπεδο σε υγιή άτομα που εκτίθενται σε ρύπους;

Τώρα, οι ερευνητές του περιοδικού ACS για την περιβαλλοντική επιστήμη και την τεχνολογία αναφέρουν ότι αν και η έκθεση σε ρύπους μπορεί να επηρεάσει δύο σημάδια γήρανσης στους ανθρώπους (περιεχόμενο μιτοχονδριακού DNA και μήκος τελομερούς), τα αποτελέσματα δεν είναι τόσο σαφή.

Μερικοί περιβαλλοντικοί ρύποι κάνουν τα μιτοχόνδρια (τα “εργοστάσια” του κυττάρου) να απελευθερώνουν περισσότερα αντιδραστικά είδη οξυγόνου, τα οποία μπορούν να βλάψουν το DNA, σε αυτά τα οργανίδια και να οδηγούν σε φλεγμονή.

Τα τελομερή, που βρίσκονται στα άκρα των χρωμοσωμάτων και τους επιτρέπουν να συνεχίσουν να διαιρούνται, είναι επίσης ευαίσθητα στο περιβαλλοντικό άγχος. Τα κοντά τελομερή είναι δείγμα γήρανσης, ενώ τα μη φυσιολογικά μακριά τελομερή παρατηρούνται συχνά σε καρκινικά κύτταρα. Η Δρ Michelle Plusquin του Πανεπιστημίου Hasselt και οι συνεργάτες της αναρωτήθηκαν εάν μεμονωμένοι ρύποι ή οι συνδυασμοί αυτών θα μπορούσαν να επηρεάσουν το περιεχόμενο του μιτοχονδριακού DΝΑ ή το μήκος των τελομερών στους ανθρώπους.

Για να το ανακαλύψουν, οι ερευνητές ανέλυσαν διάφορους ρύπους σε δείγματα αίματος και ούρων από 175 ενήλικες (50 έως 65 ετών) που συμμετείχαν στη Φλαμανδική Μελέτη Περιβάλλοντος και Υγείας. Η ομάδα κατέγραψε το περιεχόμενο του μιτοχονδριακού DΝΑ και το μήκος των τελομερών από τα κύτταρα αίματος των συμμετεχόντων. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν μοντέλα πολλαπλών ρύπων για τη μελέτη όλων των ρύπων ταυτόχρονα, που είναι μια νέα προσέγγιση στις περιβαλλοντικές επιστήμες.

Διαπίστωσαν ότι τα άτομα με υψηλότερα επίπεδα ουρικού χαλκού και υπερφθοροεξανοσουλφονικού οξέος στον ορό είχαν μειωμένη περιεκτικότητα σε μιτοχονδριακό DΝΑ, ενώ τα υψηλότερα επίπεδα ουρικού χαλκού και υπερφθοροοκτανοϊκού οξέος συνδέθηκαν με βραχύτερα τελομερή.

Ωστόσο, ορισμένοι ρύποι συσχετίστηκαν είτε με υψηλότερο περιεχόμενο μιτοχονδριακού DNA είτε με μεγαλύτερα τελομερή. Τα ευρήματα αυτά υποδεικνύουν ότι οι ρύποι θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα μοριακά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της γήρανσης, αν και χρειάζεται περισσότερη έρευνα για τον προσδιορισμό του μηχανισμού και των βιολογικών επιδράσεων, λένε οι ερευνητές.

H ρινοπλαστική αλλάζει την αντίληψη των άλλων για εσάς

Η ρινοπλαστική είναι μια από τις πιο κοινές διαδικασίες πλαστικής χειρουργικής του προσώπου που γίνονται στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά λίγες μελέτες έχουν εξετάσει τις επιπτώσεις της ρινοπλαστικής στις κοινωνικές αντιλήψεις.

Σε μελέτη ερευνητών του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, της Βαλτιμόρης, 473 άτομα συμμετείχαν σε έρευνα που περιελάμβανε εικόνες 13 μοναδικών ασθενών πριν και μετά τη χειρουργική επέμβαση. Δεν χρησιμοποιήθηκαν περισσότερες από μία φωτογραφίες του ίδιου ασθενούς.

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι οι ασθενείς μετά από τη ρινοπλαστική είχαν υψηλότερες μέσες βαθμολογίες ελκυστικότητας, υψηλότερες μέσες τιμές επιτυχίας και υψηλότερες μέσες εκτιμημένες βαθμολογίες υγείας, σύμφωνα με τη μελέτη.

Φυσικά, το δείγμα των εικόνων που χρησιμοποιήθηκε δεν αντικατοπτρίζουν το σύνολο των χειρουργικών αποτελεσμάτων της ρινοπλαστικής επειδή οι φωτογραφίες που χρησιμοποιήθηκαν απεικόνιζαν μόνο ιδανικά αποτελέσματα ρινοπλαστικής. Η μελέτη επίσης δεν εξέτασε την αντίληψη των ίδιων των ανθρώπων για τη ρινοπλαστική στην οποία είχαν υποβληθεί.

«Αυτά τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι οι ασθενείς βιώνουν βελτίωση στις κοινωνικές τους συναναστροφές, κάτι που πηγάζει από το θετικό αποτέλεσμα της ρινοπλαστικής βάσει της αντίληψης των παρατηρητών».

Βρέθηκε η “συνταγή” που οδηγεί στην εκδήλωση αλλεργιών σε τρόφιμα

Υπάρχουν 3 παράγοντες ο συνδυασμός των οποίων ανοίγει την κερκόπορτα του οργανισμού για να αποκτήσει κάποιος αλλεργία σε κάποιο τρόφιμο“, αναφέρει η επικεφαλής της μελέτης Joan Cook-Mills, καθηγήτρια Αλλεργιολογίας-Ανοσολογίας στο Northwestern University Feinberg School of Medicine.

Οι παράγοντες που τελικά αποδεικνύεται ότι συμβάλλουν στην εμφάνιση τροφικών αλλεργιών περιλαμβάνουν γενετικές μεταβολές στην απορροφητικότητα του δέρματος (από τη χρήση μωρομάντηλων που συχνά αφήνουν σαπούνι στο δέρμα), την έκθεση του δέρματος σε αλλεργιογόνα στη σκόνη και την έκθεση του δέρματος σε τρόφιμα από εκείνους που παρέχουν φροντίδα στα βρέφη. Φαίνεται πως τελικά μια τροφική αλλεργία προκαλείται όταν συνυπάρχουν και οι 3 αυτοί παράγοντες!

Πώς η Δρ. Cook-Mills ανακάλυψε τι προκαλεί τις τροφικές αλλεργίες

Η Επιστήμονας στο Northwestern University είχε στα χέρια της κλινικές ενδείξεις σχετικά με τις τροφικές αλλεργίες στον άνθρωπο, στοιχεία για την επίδραση του περιββάλοντος στην εκδηλώσεων αλλεργιών και δεδομένα από νεογνά ποντίκια, στα οποία υπήρχαν μεταλλάξεις που εμφανίζονται και στους ανθρώπους. Βάσει κλινικών στοιχείων, το 35% των παιδιών με τροφικές αλλεργίες έχουν ατοπική δερματίτιδα. Αυτό σε μεγάλο βαθμό εξηγείται από τουλάχιστον τρεις διαφορετικές γονιδιακές μεταλλάξεις που μειώνουν το φραγμό του δέρματος. 

To πείραμα

Η Δρ. Cook-Mills χρησιμοποίησε μοντέλο νεογνού ποντικού με μεταλλάξεις φραγμού δέρματος. Εξέθεσε το δέρμα του σε αλλεργιογόνα τροφίμων, όπως τα φιστίκια. Διότι μπορεί τα μωρά να μην τρώνε τροφικά αλλεργιογόνα, όπως είναι τα φιστίκια, όμως είναι εκτεθειμένα σε περιβαλλοντικά αλλεργιογόνα σε σκόνη, όπως αυτή που υπάρχει σε κάθε σπίτι. Επίσης, είναι εκτεθειμένα με έμμεσο τρόπο στα τρόφιμα, όταν, για παράδειγμα, μια μητέρα μαγειρεύει και συγχρόνως ακουμπά το παιδί της. Ομως, η απλή επαφή ή η κατάποση φιστικιών, δεν είχαν δημιούργησαν κάποια αλλεργία στα νεαρά ποντίκια… Εκτός από τις αλλεργιογόνες ουσίες στον αέρα και τις αλλεργιογόνες ουσίες στο δέρμα ή τον οργανισμό, χρειάζεται και κάτι ακόμα ώστε να προκληθεί η “αντίδραση”… Τι μπορεί να κάνει το δέρμα ενός μωρού ευάλωτο σε αλλεργιογόνα που βρίσκονται στον αέρα ή τα χέρια των συγγενών τους;

Μα φυσικά! Τα μωρομάντηλα”! Το ανώτερο στρώμα του δέρματος είναι κατασκευασμένο από λιπίδια (λίπη), και το σαπούνι στα μαντηλάκια διαταράσσει αυτό το εμπόδιο, εξήγησε ο Cook-Mills.

Κι εδώ υπάρχει μια παράμετρος-κλειδί, που κρατούσε μέχρι τώρα το μυστικό των τροφικών αλλεργιών: Τα προβλήματα του δέρματος που εμφανίζει μεταλλάξεις του φραγμού του δέρματος μπορεί να μην είναι ορατά μέχρι πολύ καιρό μετά την έναρξη μιας τροφικής αλλεργίας. Οπως αποδείχθηκε, τα νεογνά ποντίκια που υπέστησαν τις μεταλλάξεις, δεν εμφάνισαν κανένα σύμπτωμα στο δέρμα μέχρις ότου να φθάσουν σε ηλικία ολίγων μηνών (!), το ισοδύναμο ενός νεαρού ενηλίκου στα ανθρώπινα χρόνια. Τότε ήταν που εμφανίστηκε το ξηρό κνησμώδες δέρμα, εκδηλώθηκε η δερματίτιδα. 

Επί δύο εβδομάδες οι νεογνοί ποντικοί εκτίθεντο σε αλλεργιογόνα τροφίμων (όπως πρωτεΐνες αυγών και φυστικιών), σε αλλεργιογόνα σκόνη (ακάρεα οικιακής σκόνης, μέχρι Alternaria alternata) και λαουρυλοθειικό νάτριο (ένα σαπούνι που υπάρχει στα μαντηλάκια καθαρισμού για βρέφη) για τρεις έως τέσσερις φορές τη μέρα, από 40 λεπτά κάθε φορά. Μετά από το διάστημα αυτό, τα τάισαν από το στόμα αυγά και φυστίκια. Αμέσως τα ποντίκια εμφάνισαν αλλεργικές αντιδράσεις στο δέρμα, αλλεργικές αντιδράσεις στο έντερο, μέχρι σοβαρή αλλεργική τροφική αντίδραση και μειωμένη θερμοκρασία σώματος.

Οπως απαδείχθηκε, μια δυσλειτουργία του φραγμού του δέρματος ήταν αναγκαία και ικανή συνθήκη για την ανάπτυξη τροφικής αλλεργίας στα ποντίκια (από ατοπική δερματίτιδα, η οποία στην πιο ήπια μορφή της μπορεί απλά να φαίνεται σαν ξηρό δέρμα, μέχρι σοβαρή δερματική δυσλειτουργία με έκζεμα).

Σε ασθενείς με ελαττώματα του φλοιού του δέρματος, υπάρχουν αλλαγές στις πρωτεΐνες στο δέρμα που είναι αποτέλεσμα μεταλλάξεων στα γονίδια. Αυτές οι μεταλλάξεις γονιδίων σε ασθενείς είναι κυρίως ετεροζυγικές, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει μια μετάλλαξη σε ένα από τα δύο αντίγραφα ενός γονιδίου.

Η Δρ. Cook-Mills μελετά τώρα τις μοριακές αποκρίσεις στο δέρμα, που είναι μοναδικές σε αυτόν τον συνδυασμό γενετικής και έκθεσης στο δέρμα. Ο στόχος είναι να προσδιοριστούν τα σήματα που εμφανίζονται κατά την ανάπτυξη τροφικής αλλεργίας, με την ελπίδα να καταφέρει να εμποδίσει την ανάπτυξη τροφικών αλλεργιών.

Η επόμενη μέρα

Οι τροφικές αλλεργίες είναι ένας ύπουλος εχθρός που μας αφορά όλους. Τόσο τους ενήλικες, όσο και τα παιδιά. Μόνο στις Η.Π.Α. το 4-6% των παιδιών βασανίζονται από κάποια τροφική αλλεργία -συχνά επικίνδυνη ακόμα και για τη ζωή τους, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων. Και μάλιστα, από το 1997 έως το 2007 υπάρχει αύξηση κατά 18% στις ηλικίες κάτω των 18 ετών. Κατ’ αναλογία, έχουν αυξηθεί και οι νοσηλείες που σχετίζονται με τροφικές αλλεργίες. 

Οπως αναφέραμε, το επόμενο βήμα είναι να αξιοποιηθούν τα ευρήματα αυτά ώστε να καταλήξουμε σε φάρμακα και τρόπους να προλαμβάνονται οι αλλεργίες. 

Μέχρι τότε: “Μειώστε την έκθεση του μωρού στα αλλεργιογόνα των τροφίμων. Είδικά όταν έχετε πιάσει τρόφιμα, να πλένετε τα χέρια σας πριν πιάσετε το μωρό. Περιορίστε τη χρήση μωρομάντηλων που αφήνουν σαπούνι. Και σε κάθε περίπτωση, προτιμάτε να ξεπλένετε με νερό, όπως κάναμε επί χρόνια”, συμβουλεύει η Cook-Mills.

Αγγούρι: Η νέα υπερτροφή αντιγήρανσης

Παρά το γεγονός ότι αποτελείται κατά 95% από νερό, φαίνεται ότι τα οφέλη για την υγεία του ανθρώπου δεν σταματούν στις ελάχιστες θερμίδες που έχει. Οι επιστήμονες παρατήρησαν κάποια δυνητικά οφέλη για τον οργανισμό σε κυτταρικό επίπεδο.

Καθώς μεγαλώνουμε, το σώμα μας συσσωρεύει κατεστραμμένα κύτταρα και αρχίζει μια διαδικασία που ονομάζεται κυτταρική γήρανση. Το σώμα ειδοποιείται να καθαρίσει αυτά τα κύτταρα μέσω μιας φυσικής αποκατάστασης. Ωστόσο, ενώ η διαδικασία απομάκρυνσης αυτών των κυττάρων γίνεται αποτελεσματικά στους νέους ανθρώπους, καθώς γερνάμε, γίνεται πιο δύσκολη η αποκατάσταση η οποία προκαλεί την καταστροφή κυττάρων που έχουν υποστεί βλάβη οδηγώντας σε φλεγμονή και καταστροφή ιστών. Όταν αυτά τα κύτταρα συσσωρεύονται, οι πιθανότητες να γίνουν καρκινικά και να εξαπλωθούν στον οργανισμό μας ανεβαίνουν δραματικά. Η εξάλειψη της συσσώρευσης αυτών των δυνητικά επιβλαβών κυττάρων είναι αντικείμενο των γηρολυτικών (senolytics), μιας κατηγορίας μορίων που μπορούν να αποτρέψουν μια σειρά παθήσεων που σχετίζονται με την ηλικία.

Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι μία από τις καλύτερες διαθέσιμες γηρολυτικές ουσίες είναι μια φυσική ένωση στα αγγούρια: η ουσία fisetin, η οποία όχι μόνο επιτίθεται στα φθαρμένα κύτταρα, αλλά επίσης μειώνει σημαντικά τη φλεγμονή, έναν άλλο σημαντικό παράγοντα στην πρόοδο του γήρατος και στον αυξημένο κίνδυνο για εμφάνιση καρκίνου.

Η ουσία Fisetin έχει βρεθεί ότι μειώνει τον αριθμό των κατεστραμμένων κυττάρων, ακόμη και σε ηλικιωμένα άτομα. Σε παλιότερη έρευνα, είχε χορηγηθεί η συγκεκριμένη ουσία σε ποντίκια που πλησίαζαν στο τέλος της ζωής τους και διαπιστώθηκαν βελτιώσεις τόσο στην υγεία των ποντικών όσο και στη διάρκεια ζωής τους. Έχει αναφερθεί ότι η χορήγηση της σωστής δοσολογίας αυτής της ουσίας στον ανθρώπινο οργανισμό, μπορεί να επεκτείνει το προσδόκιμο ζωής κατά 10%.

Ποιες είναι οι νέες τάσεις στην αισθητική χειρουργική

Η Αμερικανική Εταιρεία Πλαστικών Χειρουργών δημοσίευσε νέα στατιστικά στοιχεία που αποκαλύπτουν τις πρόσφατες τάσεις στις αισθητικές επεμβάσεις. 

Οι επεμβάσεις για λόγους αισθητικής αυξάνονται στις ΗΠΑ τα τελευταία 5 χρόνια.

Ωστόσο, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τη διαφορά μεταξύ της πλαστικής και της αισθητικής χειρουργικής.

Η αισθητική χειρουργική επικεντρώνεται στην οπτική βελτίωση του σώματος, ενώ η πλαστική χειρουργική αναδομεί τα μέρη του σώματος που έχουν υποστεί βλάβη λόγω ασθένειας, εγκαύματος ή τραύματος.

Κορυφαίες 5 αισθητικές επεμβάσεις το 2018

Η Αμερικανική Εταιρεία ανέφερε ότι για το 2018 οι πέντε δημοφιλέστερες επεμβάσεις ήταν:

Αύξηση του μαστού – 313.735 διαδικασίες.

Λιποαναρρόφηση – 258.558 διαδικασίες.

Ρινοπλαστική – 213.780 διαδικασίες.

Βλεφαροπλαστική – 206.529 διαδικασίες.

Κοιλιοπλαστική – 130.081 διαδικασίες.

Ενώ η αύξηση του μαστού και η λιποαναρρόφηση αυξήθηκαν κατά 4% και 5% αντίστοιχα από το 2017, παρατηρήθηκε ελαφρά μείωση στις διαδικασίες του προσώπου.

Ο αριθμός των επεμβατικών αισθητικών αυξήθηκε επίσης το 2018. Οι τρεις πιο δημοφιλείς μέθοδοι ήταν η Botulinum toxin τύπου A (Botox), τα υαλουρονικά fillers και τα χημικά πιλινγκ, που αυξήθηκαν κατά 3%, 2% και 1% αντίστοιχα από το 2017.

Η εστίαση είναι στο σώμα

Τα στοιχεία από την ASPS δείχνουν ότι τρεις από τις πέντε πρώτες αισθητικές επεμβάσεις το 2018 επικεντρώθηκαν στο σώμα. Ο αριθμός των λιποαναρροφήσεων αυξήθηκε κατά 12.000, ενώ οι χειρουργοί πραγματοποίησαν περισσότερες από 13.000 αυξητικές στήθους.

Η ελαφρά μείωση του αριθμού των ατόμων που προχώρησαν σε επεμβάσεις αισθητικής που σχετίζονται με το πρόσωπο είναι πιθανό να οφείλεται στη διαθεσιμότητα εναλλακτικών επιλογών, ελάχιστα επεμβατικών. Επιπρόσθετα, είναι πλέον δυνατό για τους χειρουργούς να εκτελούν εξειδικευμένες θεραπείες για διαφορετικές περιοχές του προσώπου και του λαιμού χωρίς να προχωρούν σ’ ένα πλήρες facelift.

Nέα συσκευή υπόσχεται την ελαχιστοποίηση των ουλών στην αισθητική χειρουργική

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Binghamton του State University της Νέας Υόρκης έχουν σχεδιάσει μια νέα συσκευή που στόχο έχει την ελαχιστοποίηση των ουλών κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης.

Το ανθρώπινο δέρμα είναι ένας πολύπλοκος ιστός που εμφανίζει ιδιότητες που προκύπτουν κυρίως από την ευθυγράμμιση των ινών κολλαγόνου στο στρώμα του δέρματος, προκαλώντας τελικά γραμμές έλξης του δέρματος. Αυτές οι γραμμές είναι ζωτικής σημασίας για τη χειρουργική επέμβαση, καθώς χρησιμοποιούνται για να καθοδηγούν τις τομές που παράγουν τις ελάχιστα εμφανείς ουλές. Ενώ υπάρχουν πολλοί οδηγοί για την ένταση του δέρματος που βοηθούν τους χειρουργούς να κάνουν τομές που δημιουργούν απαρατήρητες ουλές, η ανισοτροπία του δέρματος ή η ιδιότητα του δέρματος να έχει κατευθυνόμενες μηχανικές ιδιότητες, πιστεύεται ότι ποικίλλει από άτομο σε άτομο και ανάλογα με τις χειρουργικές εφαρμογές.

“Το δέρμα είναι πιο εύκολο να τεντωθεί προς μια κατεύθυνση (δοκιμάστε να τεντώσετε το δέρμα στον καρπό σας κατά μήκος του βραχίονα σας και στη συνέχεια κατά 90 μοίρες)”, δήλωσε ο Guy German, αναπληρωτής καθηγητής βιοϊατρικής μηχανικής στο Πανεπιστήμιο Binghamton. “Αυτό είναι γνωστό εδώ και πολύ καιρό, αλλά πιο πρόσφατα, ανακαλύφθηκε ότι αυτές οι γραμμές έχουν σημαντικές συνέπειες. Πρώτον, οι χειρουργοί (κυρίως οι πλαστικοί χειρουργοί) χρησιμοποιούν αυτές τις γραμμές για να αποφασίσουν σε ποια κατεύθυνση θα κάνουν τομές.Κατά την κατεύθυνση του ευθυγραμμισμένου κολλαγόνου, ακόμα και τα τραύματα θεραπεύονται καλύτερα. Η χειρουργική καθοδήγηση είναι συχνά ανακριβής και η έρευνά μας αποδεικνύει ότι η γραμμή έντασης του δέρματος διαφέρει μεταξύ των ανθρώπων – έτσι οι χάρτες είναι μόνο κατά προσέγγιση. “

Η νέα συσκευή που δημιουργήθηκε από τους ερευνητές είναι πιο ακριβής από άλλες συσκευές και τις χειροκίνητες δοκιμές που εκτελούν οι χειρουργοί. Η συσκευή είναι επίσης πιο αποτελεσματική, καθώς χρησιμοποιεί μόνο μία δοκιμή που διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα για να μετρήσει τον προσανατολισμό της δερματικής έντασης.

“Η συσκευή μπορεί να μετρήσει με ακρίβεια και ταχύτητα την κατεύθυνση της γραμμής έντασης του δέρματος”, δήλωσε o German. Ωστόσο, πολλές συσκευές απαιτούν περισσότερες από μία μετρήσεις για να καθορίσουν την κατεύθυνση και οι συσκευές που χρησιμοποιούν μία μόνο δοκιμή μπορούν σήμερα να μετρήσουν μόνο την κατεύθυνση της τάσης του δέρματος με ακρίβεια 45 μοιρών. Αντί να χρησιμοποιήσει κατευθυντήριες γραμμές, η συσκευή μετρά άμεσα την κατεύθυνση της τάσης του δέρματος, αποφεύγοντας την ανάγκη χρήσης χαρτών ή οδηγών. Πιστεύουμε ότι η συσκευή μας είναι πιο αξιόπιστη και ακριβής από τις υπάρχουσες μεθόδους”.

“Ελπίζουμε ότι αυτή η συσκευή θα αποτελεί βασικό πλέον εξοπλισμό σε χειρουργικές αίθουσες. Οι χειρουργοί θα χρησιμοποιούν τη συσκευή για να καθορίσουν γρήγορα και με ακρίβεια τις κατευθύνσεις της γραμμής έντασης του δέρματος και να σχεδιάσουν τις τομές τους για να ελαχιστοποιήσουν τις ουλές”, δήλωσε ο German.

Δεκαπέντε γονίδια διαμορφώνουν το πρόσωπό μας

Ερευνητές από το KU Leuven (Βέλγιο) και τα Πανεπιστήμια του Pittsburgh, του Stanford και του Penn State (ΗΠΑ) εντόπισαν δεκαπέντε γονίδια που καθορίζουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας. Τα ευρήματα δημοσιεύθηκαν στο Nature Genetics.

Το DNA μας καθορίζει, συμπεριλαμβανομένων των χαρακτηριστικών του προσώπου μας. Οι πιθανές εφαρμογές είναι προφανείς. Οι γιατροί θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το DNA για μια χειρουργική επέμβαση κρανίου και προσώπου, οι εγκληματολόγοι θα μπορούσαν να σχεδιάσουν το πρόσωπο του δράστη με βάση το DNA που βρέθηκε σε μια σκηνή εγκλήματος και οι ιστορικοί θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν τα χαρακτηριστικά μια ιστορικής προσωπικότητας χρησιμοποιώντας DNA.

Σε πρώτο χρόνο, οι ερευνητές αναζητούν ποια γονίδια στο DNA μας είναι υπεύθυνα για τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του προσώπου μας. “Ψάχνουμε βασικά για βελόνες στ΄ άχυρα”, ισχυρίζεται ο ερευνητής Seth Weinberg (Pittsburgh) και συνεχίζει: “Στο παρελθόν, οι επιστήμονες επέλεξαν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένης της απόστασης μεταξύ των οφθαλμών ή του πλάτους του στόματος, και έπειτα αναζητούσαν μια σύνδεση μεταξύ αυτού του χαρακτηριστικού και πολλών γονιδίων, πράγμα που οδήγησε ήδη στην ταυτοποίηση ορισμένων γονιδίων, αλλά, φυσικά, τα αποτελέσματα είναι περιορισμένα επειδή μόνο ένα μικρό σύνολο χαρακτηριστικών επιλέγονται και δοκιμάζονται”.

Σε μια νέα μελέτη που πραγματοποιήθηκε από την KU Leuven σε συνεργασία με τα Πανεπιστήμια του Pittsburgh, του Stanford και του Penn State, οι ερευνητές υιοθέτησαν μια διαφορετική προσέγγιση. “Η έρευνά μας δεν επικεντρώνεται σε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά”, εξηγεί ο συγγραφέας Peter Claes (KU Leuven). “Οι συνάδελφοί μου από το Pittsburgh και το Penn State έδωσαν μια βάση δεδομένων με τρισδιάστατες εικόνες των προσώπων και το αντίστοιχο DNA αυτών των ανθρώπων. Κάθε πρόσωπο υποδιαιρέθηκε αυτόματα σε μικρότερες μονάδες. Κατόπιν εξετάσαμε αν υπάρχουν θέσεις στο DNA που ταιριάζουν με αυτές τις μονάδες. Η τεχνική διαίρεσης κατέστησε δυνατό για πρώτη φορά τον έλεγχο ανάμεσα σ’ έναν πρωτοφανή αριθμό χαρακτηριστικών του προσώπου”. 

Οι επιστήμονες μπόρεσαν να εντοπίσουν δεκαπέντε θέσεις στο DNA μας. Η ομάδα του Stanford διαπίστωσε ότι οι γονιδιωματικοί τόποι που συνδέονται με αυτά τα αρθρωτά χαρακτηριστικά του προσώπου είναι ενεργά όταν το πρόσωπό μας αναπτύσσεται στη μήτρα. 

Σε κάθε περίπτωση, τα τέσσερα πανεπιστήμια θα συνεχίσουν την έρευνά τους χρησιμοποιώντας ακόμα μεγαλύτερες βάσεις δεδομένων.

Ποια είναι η ηλικία των οργάνων μας, σύμφωνα με έρευνα

Οι επιστήμονες κάποτε σκέφτονταν ότι οι νευρώνες, ή πιθανώς τα καρδιακά κύτταρα, ήταν τα παλαιότερα κύτταρα του σώματος. Τώρα, οι ερευνητές του Ινστιτούτου Salk ανακάλυψαν ότι ο εγκέφαλος του ποντικιού, το ήπαρ και το πάγκρεας περιέχουν πληθυσμούς κυττάρων και πρωτεϊνών με εξαιρετικά μεγάλη διάρκεια ζωής – κάποιους παλαιούς όπως οι νευρώνες. Τα ευρήματα που παρουσιάζουν τον «μωσαϊκό της ηλικίας» δημοσιεύτηκαν στο Cell Metabolism στις 6 Ιουνίου 2019. Οι μέθοδοι της ομάδας θα μπορούσαν να εφαρμοστούν σε σχεδόν οποιοδήποτε ιστό του σώματος για να παράσχουν πολύτιμες πληροφορίες για τη διαχρονική λειτουργία των μη διαιρούμενων κυττάρων και τον τρόπο με τον οποίο τα κύτταρα υπολείπονται έναντι της ποιότητας και της ακεραιότητας των πρωτεϊνών και των σημαντικών κυτταρικών δομών κατά τη διάρκεια της γήρανσης.

“Ήμασταν αρκετά έκπληκτοι που εντοπίσαμε κυτταρικές δομές που είναι ουσιαστικά τόσο παλιές όσο ο οργανισμός στον οποίο κατοικούν”, λέει ο αντιπρόεδρος της Salk και επιστημονικός διευθυντής, συγγραφέας και καθηγητής Martin Hetzer. “Αυτό υποδηλώνει ακόμη μεγαλύτερη κυτταρική πολυπλοκότητα από ό, τι φανταζόμασταν και έχει ενδιαφέρουσες επισημάνσεις για το πώς σκεφτόμαστε τη γήρανση οργάνων, όπως ο εγκέφαλος, η καρδιά και το πάγκρεας”.

Οι περισσότεροι νευρώνες στον εγκέφαλο δεν διαιρούνται κατά τη διάρκεια της ενηλικίωσης και, ως εκ τούτου, βιώνουν μεγάλη διάρκεια ζωής και μείωση της ηλικίας. Ωστόσο, λόγω τεχνικών περιορισμών, η διάρκεια ζωής των κυττάρων εκτός του εγκεφάλου ήταν δύσκολο να προσδιοριστεί.

Δεδομένου ότι οι ερευνητές γνώριζαν ότι οι περισσότεροι νευρώνες δεν αντικαθίστανται κατά τη διάρκεια της ζωής τους, τις χρησιμοποίησαν ως μια “βασική γραμμή για την ηλικία” για να συγκρίνουν άλλα μη διαιρούμενα κύτταρα. Η ομάδα συνδύασε τη σήμανση ισότοπων ηλεκτρονίων με μια μέθοδο υβριδικής απεικόνισης (MIMS-EM) για την οπτικοποίηση και ποσοτικοποίηση της ηλικίας κυττάρων και πρωτεϊνών στον κύκλο του εγκεφάλου, του παγκρέατος και του ήπατος σε νεαρά και παλιά μοντέλα τρωκτικών.

Το πάγκρεας, ένα όργανο υπεύθυνο για τη διατήρηση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα και για την έκκριση πεπτικών ενζύμων, έδειξε επίσης κύτταρα ποικίλων ηλικιών. Ένα μικρό μέρος του παγκρέατος, γνωστό ως νησίδες του Langerhans, εμφανίστηκε στους ερευνητές ως παζλ των διασυνδεδεμένων νεαρών και παλαιών κυττάρων. Το πάγκρεας ήταν ένα εντυπωσιακό παράδειγμα μωσαϊκού ηλικίας, δηλ. ένας πληθυσμός πανομοιότυπων κυττάρων που διακρίνονται από τη διάρκεια ζωής τους.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι το ήπαρ έχει την ικανότητα να αναγεννάται κατά τη διάρκεια της ενηλικίωσης. Έτσι οι ερευνητές επέλεξαν αυτό το όργανο που περιμέναν να παρατηρήσουν σχετικά νεαρά ηπατικά κύτταρα. Προς έκπληξή τους, η μεγάλη πλειοψηφία των ηπατικών κυττάρων σε υγιή ενήλικα ποντίκια βρέθηκε ότι είναι τόσο παλιά όσο και το ζώο, ενώ τα κύτταρα που φέρουν αιμοφόρα αγγεία και τα αστεροειδή κύτταρα, ήταν πολύ νεαρότερα. Έτσι, απροσδόκητα, το ήπαρ κατέδειξε επίσης το μωσαϊκό της ηλικίας, γεγονός που δείχνει πιθανές νέες πορείες αναγεννητικής έρευνας για το όργανο αυτό.

“Χάρη στις νέες τεχνολογίες απεικόνισης, μπορούμε να εντοπίσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια την ηλικία των κυττάρων και τα υπερμοριακά τους σύμπλοκα, γεγονός που ανοίγει νέες πόρτες για τη μελέτη όλων των κυττάρων, ιστών και οργάνων σε φυσιολογικές και νοσηρές καταστάσεις”, λέει ο Mark Ellisman, καθηγητής Νευροεπιστήμης στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Σαν Ντιέγκο και συνεργάτης του Hetzer. 

Ο τελικός στόχος είναι να χρησιμοποιηθούν αυτοί οι μηχανισμοί για την πρόληψη ή την καθυστέρηση της μείωσης της ηλικίας των οργάνων με περιορισμένη ανανέωση των κυττάρων.

Aνακάλυψη κατά της γήρανσης μπορεί να οδηγήσει σε νέες, πολλά υποσχόμενες θεραπείες

Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στις 3 Απριλίου στo περιοδικό Nature φέρνει στο φως νέες πληροφορίες για τον τρόπο με τον οποίο συντελείται η απώλεια βλαστικών κυττάρων και μάλιστα εντοπίζει δύο χημικές ουσίες που μπορεί να την αποτρέψουν.

Η έρευνα, με επικεφαλής την Emi Nishimura, καθηγήτρια βιολογίας των βλαστοκυττάρων στο Tokyo Medical and Dental University στην Ιαπωνία, αποκάλυψε ότι η γήρανση και η έκθεση στις υπεριώδεις ακτίνες εξαντλούν τα βλαστοκύτταρα μιας κρίσιμης πρωτεΐνης κολλαγόνου. Tο κολλαγόνο είναι βασικός παράγοντα στη διατήρηση ισχυρού, νεανικού και ελαστικού δέρματος.

Το δέρμα μας χωρίζεται σε δύο τμήματα: την επιδερμίδα, το ανώτερο τμήμα, και το χόριο, που βρίσκεται από κάτω. Η επιδερμίδα είναι αυτό που εννοούμε συνήθως όταν αναφερόμαστε στο δέρμα μας και αποτελείται από πολλά στρώματα κυττάρων, ενώ το χόριο αποτελείται από τον συνδετικό ιστό, τα θυλάκια της τρίχας, τα αιμοφόρα αγγεία και τους ιδρωτοποιούς αδένες.

Μέρος της φυσιολογικής υγείας του δέρματος είναι το ανώτερο στρώμα της επιδερμίδας να ανανεώνεται συνεχώς και να αντικαθίσταται από μια αυτοσυμπληρωματική δεξαμενή βλαστικών κυττάρων που βρίσκεται στο κατώτερο (ή βασικό) στρώμα. Αυτά τα βλαστικά κύτταρα έχουν ρίζες που τα αγκιστρώνουν σε ένα λεπτό κομμάτι ιστού που ονομάζεται βασική μεμβράνη που συνδέει την επιδερμίδα και το χόριο. Η σύνδεση με τη βασική μεμβράνη είναι απαραίτητη για τη διατήρηση της ικανότητας αναπαραγωγής ενός κυττάρου, ώστε να ωριμάσει σε έναν άλλο τύπο κυττάρου.

Τις περισσότερες φορές, τα βλαστοκύτταρα στην επιδερμίδα διαιρούνται οριζόντια, κλωνοποιούνται και προστίθενται σε αυτή τη δεξαμενή ανανέωσης. Μερικές φορές, όμως, διαιρούνται κατακόρυφα και το νέο κύτταρο αρχίζει να ωριμάζει σε ένα ενήλικο κύτταρο, το οποίο βαθμιαία ωθείται προς τα πάνω, στα στρώματα της επιδερμίδας.

Αυτός ο τύπος κυτταρικού κύκλου αντικατάστασης παλαιότερων κυττάρων στην κορυφή της επιδερμίδας με νεότερα κύτταρα από κάτω εξηγεί πώς οι πληγές θεραπεύονται και το δέρμα παραμένει νεανικό. Καθώς οι άνθρωποι γερνούν, ωστόσο, η δεξαμενή των βλαστοκυττάρων εξαντλείται και ο κυτταρικός κύκλος επιβραδύνεται, αφήνοντας τελικά τους ανθρώπους με λεπτό, εύθραυστο δέρμα.

Η τελική ερώτηση, την οποία η μελέτη προσπαθεί να απαντήσει, είναι γιατί υπάρχουν λιγότερα κύτταρα; Γιατί χάνουμε τα βλαστικά μας κύτταρα καθώς μεγαλώνουμε;

Η μελέτη υποδηλώνει ότι τα βλαστοκύτταρα που διαιρούνται κατακόρυφα το κάνουν επειδή έχουν υποστεί βλάβη μέσω της κανονικής γήρανσης και της φυσιολογικής διαδικασίας του κυτταρικού κύκλου, καθώς και της έκθεσης σε υπεριώδες φως ή σε άλλους τύπους τοξινών. Το αρχικό βλαστοκύτταρο απομακρύνεται από το βασικό στρώμα, αναγκάζεται να ωριμάσει και βρίσκει το δρόμο του στην επιδερμίδα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι ρίζες των κατεστραμμένων βλαστοκυττάρων έχουν αποδυναμωθεί, ώστε να μην μπορούν πλέον να “γαντζωθούν” επαρκώς στη μεμβράνη του κατώτερου στρώματος. Οι ερευνητές περιγράφουν αυτό το βήμα ως ένα είδος ανταγωνισμού: τα γειτονικά υγιή βλαστοκύτταρα συνδέονται μεταξύ τους και αναγκάζουν τα αδύναμα βλαστοκύτταρα να φύγουν.

“Φαίνεται ότι αυτό οφείλεται σε έναν μηχανισμό ελέγχου ποιότητας, με τον οποίο ένα βλαστικό κύτταρο του δέρματος που καταστρέφεται αποβάλλεται ουσιαστικά από το δέρμα”, λέει ο Δρ James DeGregori, καθηγητής βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Ντένβερ, ο οποίος έγραψε ένα σχολιαστικό άρθρο στη δημοσίευση.

Αρχικά αυτός ο ανταγωνισμός είναι ευεργετικός, απαλλάσσοντας το δέρμα από δυσλειτουργικά κύτταρα ή ακόμα και μεταλλάξεις που προκαλούν καρκίνο. Ωστόσο, κάποια στιγμή πάρα πολλά βλαστοκύτταρα καταστρέφονται και ξεκινούν να ξεπερνούν τα υγιή. Όταν συμβεί αυτό, το δέρμα δεν μπορεί πλέον να αναζωογονηθεί αποτελεσματικά ή να ανταποκριθεί σε τραυματισμούς. “Ο ανταγωνισμός των βλαστικών κυττάρων και των επιδερμικών βλαστοκυττάρων διατηρεί τη νεανικότητα του δέρματος, αλλά η πτώση του ανταγωνισμού καταλήγει σε γήρανση του δέρματος”, εξηγεί η Δρ Nishimura.

Καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία αυτή παίζει το κολλαγόνο 17, ένας ειδικός τύπος πρωτεΐνης κολλαγόνου που είναι κρίσιμος για να αγκιστρωθεί το βλαστοκύτταρο στη βασική μεμβράνη. Καθώς τα βλαστοκύτταρα καταστρέφονται, χάνουν πολύτιμες ποσότητες κολλαγόνου 17. Όσο περισσότερη πρωτεΐνη χάνουν, τόσο ασθενέστερος είναι ο δεσμός τους με την βασική μεμβράνη, μέχρι τελικά που εξοστρακίζονται από τα γειτονικά υγιή κύτταρα.

Τα καλά νέα είναι ότι μπορεί να υπάρχει ένας τρόπος αύξησης ή διατήρησης των επιπέδων ρων κολλαγόνου 17 στα βλαστοκύτταρα, σταματώντας αυτή τη διαδικασία γήρανσης του δέρματος. Η Δρ Nishimura έδειξε ότι δύο πειραματικά χημικά, το Y27632 και η αποκινίνη, που εφαρμόζονται τοπικά, μπορούν να αυξήσουν τα επίπεδα κολλαγόνου 17 στα κύτταρα και ακόμη και να προάγουν την επούλωση πληγών.

Το μόνο που μένει είναι αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα ανακάλυψη να αξιοποιηθεί σε κάποιο προϊόν αντιγήρανσης του εμπορίου.

Έρευνα: Η καθιστική ζωή κάνει αδύναμα τα κόκκαλα των ανδρών

Οι ειδικοί έχουν ανακαλύψει ότι οι άνδρες κάθονται περισσότερο χρόνο, κατά μέσο όρο, από τις γυναίκες και ως εκ τούτου έχουν ασθενέστερα κόκκαλα, ειδικά στην μέση τους.

Η σχέση της καθιστικής ζωής με την οστεοπόρωση

Η μελέτη έδειξε ότι άνθρωποι ηλικίας 60 ετών, που περνούν πολύ χρόνο καθιστοί, εμφανίζουν ασθενέστερα οστά, που αυξάνουν, με τη σειρά τους, τον κίνδυνο ανάπτυξης καταγμάτων εξαιτίας της ευθραυστότητας.

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Δημόσιας Υγείας, είναι η πρώτη που δείχνει ότι ο καθιστικός τρόπος ζωής των ανδρών συνδέεται με ασθενέστερα οστά και οστεοπόρωση.

Η Δρ Karen Hind, από το Τμήμα Επιστημών Αθλητισμού και Άσκησης του Πανεπιστημίου του Durham, δήλωσε: «Γνωρίζουμε ότι η πολύωρη καθιστική ζωή μπορεί να επέμβει στο μεταβολισμό ενός ατόμου, γεγονός που ενδέχεται να οδηγήσει σε αύξηση του βάρους και σε διαβήτη τύπου 2. Αυτό που, επίσης, γνωρίζουμε είναι ότι η ακινησία σχετίζεται και με τη χαμηλή οστική αντοχή, γεγονός που σηματοδοτεί τον αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης οστεοπόρωσης.»

Ωστόσο, οι ερευνητές σημειώνουν ότι 10.000 βήματα μπορούν να κάνουν τα οστά και πάλι γερά.

Η μεθοδολογία

Η ερευνητική ομάδα παρακολούθησε 214 άνδρες και γυναίκες, ηλικίας 62 ετών, από τη μελέτη Thousand Families του Πανεπιστημίου του Newcastle. Κάθε συμμετέχων φορούσε μια συσκευή για επτά συνεχείς ημέρες, η οποία μετρούσε τη σωματική του δραστηριότητα και τον χρόνο που παρέμενε καθισμένος. Ο αριθμός των ημερήσιων βημάτων καταγράφηκε και στη συνέχεια συγκρίθηκε με τις συστάσεις της δημόσιας υγείας.

Οι γοφοί και οι σπονδυλικές στήλες των συμμετεχόντων, επίσης, σαρώθηκαν για να μετρηθεί η οστική τους πυκνότητα. Οι συμμετέχοντες που ασκούνταν 150 λεπτά την εβδομάδα, εμφάνιζαν μεγαλύτερη αντοχή στα οστά συγκριτικά με εκείνους που παρέμεναν καθιστοί, λένε τα ευρήματα.

Οι άντρες που παρέμεναν καθισμένοι πάνω από 84 λεπτά ημερησίως, ξεπερνώντας το μέσο όρο των 52 λεπτών, εμφάνισαν 22% χαμηλότερη οστική πυκνότητα στην σπονδυλική τους στήλη.

Η συμβουλή των ερευνητών

Οι ερευνητές τόνισαν ότι το μήνυμα από τα ευρήματά τους είναι: «παραμείνετε δραστήριοι και μειώστε την καθιστική ζωή.»

Έρευνα: Οι ηλικιωμένοι με παχυσαρκία ζουν λιγότερα υγιή χρόνια

Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δημοσιεύονται στο Διεθνές Περιοδικό της Παχυσαρκίας.

Η παχυσαρκία είναι όλο και πιο κοινή μεταξύ των ενηλίκων σε πολλές χώρες, ιδίως εκείνων με γήρανση του πληθυσμού. Ενώ κάποιες προηγούμενες μελέτες έχουν αναφέρει ότι οι γηραιότεροι ενήλικες με μεγαλύτερο δείκτη μάζας σώματος από το μέσο όρο πρέπει να αναμένουν ότι θα ζήσουν όσο και αυτοί που έχουν φυσιολογικό βάρος, αξίζει να διερευνηθεί κατά πόσον τα άτομα με παχυσαρκία θα ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους έχοντας την υγεία τους.

«Μεταξύ των ηλικιωμένων ενηλίκων, η φυσική λειτουργία των άνω και κάτω άκρων και η ικανότητα να εκτελούν καθημερινές δραστηριότητες είναι καθοριστικής σημασίας για την καθημερινότητά τους και, ως εκ τούτου, θεωρήθηκαν δείκτες υγείας. Στόχος ήταν να εξεταστεί αν ηλικιωμένοι ενήλικες με παχυσαρκία, έχουν τα ίδια ή λιγότερα χρόνια υγιούς ζωής, σε σχέση με όσους έχουν φυσιολογικό βάρος», δήλωσε ο Dr. Rahul Malhotra, Διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Έρευνας και Εκπαίδευσης Γήρανσης, στην Ιατρική Σχολή Duke-NUS και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία από μια έρευνα σε 3.452 ενήλικες στη Σιγκαπούρη ηλικίας άνω των 60 ετών. Αξιολογήθηκαν η συσχέτιση μεταξύ του δείκτης μάζας σώματος (λιγότερο βάρος από το φυσιολογικό, φυσιολογικό βάρος, προ-παχυσαρκία, παχυσαρκία) και των χρόονων ζωής με και χωρίς περιορισμούς στη φυσική λειτουργία και σε καθημερινές δραστηριότητες. Ο περιορισμός στη φυσική λειτουργία ορίζεται ως δυσκολία στην ολοκλήρωση οποιωνδήποτε από εννέα εργασίες που αφορούν τα χέρια και τα πόδια, όπως περπάτημα 200-300 μέτρων, ανάβαση 10 σκαλιών χωρίς ξεκούραση ή άρση των χεριών πάνω από το κεφάλι. Ο περιορισμός στις καθημερινές δραστηριότητες αξιολογήθηκε με βάση τη δυσκολία που αντιμετώπιζε το άτομο στην πραγματοποίηση έξι βασικών δραστηριοτήτων, όπως το ντύσιμο ή το φαγητό, και επτά οργανικών δραστηριοτήτων, όπως οι δουλειές του σπιτιού, η διαχείριση των φαρμάκων ή μετακίνηση με τα μέσα μεταφοράς.

Η ομάδα διαπίστωσε ότι, στην ηλικία των 60 ετών, οι ενήλικες με παχυσαρκία θα ζούσαν περίπου 6 χρόνια ζωής παραπάνω με περιορισμό στη φυσική λειτουργία και περίπου 5 χρόνια λιγότερα χωρίς αυτόν τον περιορισμό, σε σύγκριση με αυτούς με φυσιολογικό βάρος. Αυτά τα στατιστικά παρατηρήθηκαν επίσης στην ηλικία των 70 και 80 ετών.

Νέα μελέτη δείχνει ότι το κάπνισμα επιταχύνει τη γήρανση

Η Insilico Medicine, ένας από τους ηγέτες της τεχνητής νοημοσύνης για την ανακάλυψη φαρμάκων, την ανάπτυξη βιοδεικτών, την ψηφιακή ιατρική και την έρευνα για τη γήρανση, ανακοίνωσε τη δημοσίευση μιας νέας έρευνας με τίτλο “Ανάλυση Βιοχημείας Αίματος για την ανίχνευση της κατάστασης του καπνίσματος και την ποσοτικοποίηση της επιτάχυνσης της γήρανσης στους καπνιστές”.

Το κάπνισμα έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζει αρνητικά τη συνολική υγεία των ανθρώπων με πολλούς τρόπους. Η μελέτη από τους επιστήμονες της Insilico έθεσε ως στόχο τον προσδιορισμό των βιολογικών διαφορών ηλικίας μεταξύ των καπνιστών και των μη καπνιστών και την αξιολόγηση του αντίκτυπου του καπνίσματος χρησιμοποιώντας τη βιοχημεία του αίματος και τις πρόσφατες εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη. Χρησιμοποιώντας πρότυπα για την πρόβλεψη της ηλικίας που αναπτύχθηκαν με εποπτευόμενες τεχνικές βαθιάς μάθησης, στη μελέτη αναλύθηκε ένας αριθμός βιοχημικών δεικτών, συμπεριλαμβανομένων τιμών όπως οι αιμοσφαιρίνη, ουρία, γλυκόζη νηστείας και φερριτίνη.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, οι καπνιστές έδειξαν υψηλότερα ποσοστά γήρανσης. Και οι άντρες και οι γυναίκες καπνιστές εκτιμήθηκε ότι ήταν δύο φορές πιο ηλικιωμένοι από τη χρονολογική ηλικία τους σε σύγκριση με τους μη καπνιστές. Τα αποτελέσματα πραγματοποιήθηκαν με βάση τα προφίλ αίματος των 149.000 ενηλίκων.

Άλλα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η ανάλυση των συνήθων εξετάσεων αίματος μπορεί να αντικαταστήσει την τρέχουσα αναξιόπιστη μέθοδο αυτοελέγχου του καπνίσματος και να αξιολογήσει την επιρροή που έχουν ο τρόπος ζωής και οι περιβαλλοντικοί παράγοντες στη γήρανση.

“Είμαι στην ευχάριστη θέση να συμμετέχω σε αυτή την ερευνητική μελέτη, η οποία παρέχει συναρπαστικές επιστημονικές αποδείξεις ότι το κάπνισμα είναι πιθανό να επιταχύνει τη γήρανση. Το κάπνισμα είναι ένα πραγματικό πρόβλημα που καταστρέφει την υγεία των ανθρώπων, προκαλεί πρόωρους θανάτους και πολλές σοβαρές ασθένειες. Εφαρμόσαμε τεχνητή νοημοσύνη για να αποδείξουμε ότι το κάπνισμα αυξάνει σημαντικά τη βιολογική ηλικία κάποιου”, δήλωσε η Polina Mamoshina, επικεφαλής επιστήμονας της Insilico Medicine.