Νέα έρευνα συνέκρινε τις επιπλοκές μετά από κοιλιοπλαστική σε παχύσαρκους και μη παχύσαρκους

Η κοιλιοπλαστική μπορεί να πραγματοποιηθεί με ασφάλεια στους παχύσαρκους ασθενείς, χωρίς αύξηση των πιθανών επιπλοκών σε σύγκριση με τους μη παχύσαρκους ασθενείς, σύμφωνα με μελέτη του περιοδικού Plastic and Reconstructive Surgery® του Απριλίου.

“Η κοιλιοπλαστική, με ή χωρίς ταυτόχρονη λιποαναρρόφηση, σε παχύσαρκους ασθενείς είναι μια ασφαλής και αποτελεσματική διαδικασία με παρόμοιους περιτοναϊκούς ρυθμούς επιπλοκών με αυτούς που εμφανίζει ο μη παχύσαρκος πληθυσμός ασθενών”, αναφέρει ένας από τους ερευνητές τη; μελέτη, ο Δρ Laurence Glickman. Τα ευρήματα διαλύουν τις ανησυχίες ότι οι παχύσαρκοι ασθενείς διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης επιπλοκών.

Η μελέτη περιελάμβανε 82 ασθενείς που υποβλήθηκαν σε κοιλιοπλαστική – μια δημοφιλή διαδικασία αισθητικών χειρουργικών επεμβάσεων για τη βελτίωση της εμφάνισης της κοιλιάς – σε περίοδο επτά ετών. Είκοσι ένα ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν ως παχύσαρκοι, ενώ οι υπόλοιποι 62 ασθενείς κατηγοριοποιήθηκαν ως μη παχύσαρκοι.

Τα ποσοστά επιπλοκών συγκρίθηκαν μεταξύ των δύο ομάδων, με μέσο χρόνο παρακολούθησης ένα έτος. Οι παχύσαρκοι ασθενείς ήταν πιο πιθανό να έχουν υψηλή αρτηριακή πίεση. Κατά τα άλλα, οι παράγοντες κινδύνου ήταν παρόμοιοι μεταξύ των ομάδων. Όλες οι διαδικασίες εκτελέστηκαν από τον Δρα Glickman, ακολουθώντας την ίδια τεχνική. Για τους περισσότερους ασθενείς και στις δύο ομάδες, η κοιλιοπλαστική συνδυάστηκε με τη λιποαναρρόφηση.

Οι τιμές άλλων επιπλοκών ήταν επίσης παρόμοιες μεταξύ των ομάδων, συμπεριλαμβανομένων των λοιμώξεων, των προβλημάτων επούλωσης των πληγών και των αιματωμάτων. Κανένας ασθενής σε καμία ομάδα δεν ανέπτυξε προβλήματα φλεβικής θρομβοεμβολής, που θεωρείται πιο σοβαρός τύπο επιπλοκών.

Η κοιλιοπλαστική είναι η πέμπτη πιο αισθητική επέμβαση στις Ηνωμένες Πολιτείες, με σχεδόν 130.000 διαδικασίες που εκτελούνται το 2017, σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία του ASPS. Παρόλο που πραγματοποιείται ευρέως, η κοιλιοπλαστική φέρει το υψηλότερο ποσοστό επιπλοκών σε σχέση με όλες τις αισθητικές επεμβάσεις.

“Πολλοί χειρουργοί επιλέγουν να μην πραγματοποιούν κοιλιοπλαστική σε παχύσαρκους ασθενείς, φοβούμενοι ότι υπάρχει αυξημένος κίνδυνος περιεγχειρητικών επιπλοκών”, γράφει ο Δρ Glickman.

“Οι πλαστικοί χειρουργοί θα πρέπει να αξιολογούν τους ασθενείς κατά περίπτωση και οι ασθενείς θα πρέπει να γνωρίζουν τους πιθανούς περιεγχειρητικούς κινδύνους αυτής της διαδικασίας”, προσθέτουν οι ερευνητές. Υπογραμμίζουν επίσης τη σημασία της τοποθέτησης ρεαλιστικών μετεγχειρητικών στόχων σε ασθενείς που εξετάζουν την κοιλιοπλαστική.

Οι μέθοδοι για αντιμετώπιση της παχυσαρκίας

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι, ήδη από το 1998, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θεωρεί πως, για τις περιπτώσεις όπου η παχυσαρκία απειλεί σοβαρά την υγεία, οι λεγόμενες «βαριατρικές επεμβά­σεις» (δηλαδή τα χειρουργεία παχυσαρκίας) αποτελούν μια αποτελεσματική μέθοδο για το αδυνάτισμα.

Μπαλόνι: μια δημοφιλής…μη επέμβαση

Το ενδογαστρικό μπαλόνι δεν ανήκει στις βαριατρικές επεμβάσεις, αλλά αποτελεί μέρος μιας περισσότερο επεμβατικής δίαιτας. Με απλά λόγια, το μπαλόνι καθιστά τη δίαιτα πιο εύκολη και «σίγουρη». Το ενδογαστρικό μπαλόνι εισάγεται στο στομάχι από το στόμα με τη βοήθεια λαπαροσκοπίου, προκειμένου να περιορίσει τη χωρητικότητά του. Χρησιμοποιείται κυρίως σε ανθρώπους με πρόσκαιρο πρό­βλημα παχυσαρκίας (π.χ. λόγω εγκυμοσύνης).

­Επίσης, το ­ενδογαστρικό μπαλόνι ­μπορεί να χρησιμεύσει και ως μέρος της ­προετοιμασίας πριν από μια επέμβαση παχυσαρκίας σε νοσογόνα ­παχύσαρκους ασθενείς, προκειμένου να χάσουν, για παράδειγμα, 20 κιλά και να είναι καλύ­τερα προετοιμασμένοι για το ­χειρουργείο. Για να είναι αποτελεσματικό το ενδογαστρικό μπαλόνι, πρέπει μετά την τοποθέτησή του να καταναλώνονται μικρότερες μερίδες φαγητού, χωρίς περιορισμό στο είδος της τροφής. Συνιστάται ­πάντως να αποφεύγονται τα πολλά ­λιπαρά και τα γλυκά, γιατί προσθέτουν περιττές θερμίδες. Επίσης, πρέπει να αποφεύγονται τα μεγάλα γεύματα και να ­προ­τιμώνται τα 4-5 μικρογεύματα την ημέρα. Μετά από 6 μήνες, το μπαλόνι πρέπει να αφαιρεθεί, γιατί έχει διαπιστωθεί ότι τρίβεται στο στομάχι και προκαλεί κάκωση του βλεννογόνου.

Νέο μπαλόνι μπορεί να τοποθετηθεί και πάλι μετά από ­περίπου 1,5 μή­να.

Πότε ενδείκνυται μια επέμβαση παχυσαρκίας

Μια βαριατρική επέμβαση δεν συστήνεται για την απώλεια 10-20 κιλών, παρότι στη λεγόμενη «γκρίζα ζώνη» αυτών των επεμβάσεων ανήκουν οι περιπτώσεις ανθρώπων (συνήθως των media και του θεάματος) που τις ζητούν για επαγγελματικούς λόγους. Για να διαπιστώσετε αν ανήκετε σε αυτή την κατηγορία, πρέπει να υπολογίσετε το Δείκτη Μάζας του σώματός σας (ΔΜΣ). O ΔΜΣ είναι ένας τρόπος εκτίμησης του ιδανικού βάρους λαμβάνοντας υπόψη το ύψος και το βάρος. Το χειρουργείο παχυσαρκίας συστήνεται όταν ο ΔΜΣ είναι πάνω από 40 (νοσογόνος παχυσαρκία) ή πάνω από 35 (σοβαρή παχυσαρκία), όταν συνυπάρχουν μεταβολικά νοσήματα, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης, η υπερχοληστεριναιμία και η υπέρταση.

Επίσης, οι βαριατρικές επεμβάσεις δεν απευθύνονται σε όσους έχουν πολλά περιττά κιλά για μικρό χρονικό διάστημα, π.χ. για 1-2 χρόνια. Αντιθέτως, αφορούν εκείνους που έχουν σοβαρό και μακροχρόνιο πρόβλημα παχυσαρκίας (για περισσότερο από 5 χρόνια) και μόνο εφόσον έχουν ήδη προσπαθήσει ανεπιτυχώς να χάσουν βάρος με «συντηρητικά μέσα» (δίαιτα, άσκηση, φάρμακα) για τουλάχιστον ένα χρόνο.

Όχι στη γρήγορη απώλεια βάρους

Ο στόχος μιας βαριατρικής επέμβασης είναι η απώλεια του 50% των περιττών κιλών μέσα στον πρώτο χρόνο. Το υπόλοιπο 50% του περιττού βάρους εκτιμάται ότι θα χαθεί σταδιακά μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Η γρήγορη απώλεια βάρους δεν είναι επιθυμητή, επειδή μπορεί να προκαλέσει μεγάλη χαλάρωση του δέρματος.

Μεγάλο ποσοστό ασθενών, ιδιαίτερα όσων είχαν μακροχρόνιο πρόβλημα παχυσαρκίας, αντιμετωπίζει προβλήματα χαλάρωσης στην κοιλιά, στους μαστούς (για τις γυναίκες), στους γλουτούς και τους μηρούς, καθώς και στα χέρια, μετά την απώλεια πολλών κιλών. Η κατάσταση αυτή αντιμετωπίζεται με ένα νέο κύκλο πλαστικών επεμβάσεων, ο αριθμός των οποίων εξαρτάται από το βαθμό και τα σημεία χαλάρωσης.

Ο γαστρικός δακτύλιος

Είναι η συχνότερη επέμβαση που πραγματοποιείται διεθνώς. Οδηγεί σε σταδιακή απώλεια βάρους μέσα σε 2-3 χρόνια. Θεωρείται η λιγότερο επεμβατική από τις βαριατρικές επεμβάσεις, δεδομένου ότι δεν αποκόπτεται τμήμα του στομάχου. Τοπο­θετείται ένας δακτύλιος σιλικόνης λαπαροσκοπικά (με ολική νάρκωση), δίνοντας στο στομάχι το σχήμα κλεψύδρας. Ο δακτύλιος περιορίζει τη χωρητικότητα του στομάχου και καθυστερεί τη διέλευση της τροφής από το μικρότερο άνω τμήμα της κλεψύδρας προς το μεγαλύτερο κάτω μέρος της.

Τι πρέπει να ξέρετε για το γαστρικό δακτύλιο

Στην Ευρώπη, ο γαστρικός δακτύλιος σιλικόνης αποτελεί την πρώτη επιλογή (το λεγόμενο «gold standard») για την αντιμετώπιση της σοβαρής παχυσαρκίας. Καθώς αποτελεί μια ηπιότερη επεμβατική τεχνική συγκριτικά με τα γαστρικά by-pass και το γαστρικό «μανίκι», επιλέγεται ακόμη και σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις παχύσαρκων εφήβων (14-18 ετών), παρότι, κατά κανόνα, οι βαριατρικές επεμβάσεις δεν γίνονται σε νέους κάτω των 18 ετών, ο οργανισμός των οποίων ακόμη αναπτύσσεται. Οι επεμβάσεις γαστρικού δακτυλίου άρχισαν να εφαρμόζονται το 1983 με ανοιχτό χειρουργείο, αλλά από το 1993 γίνονται λαπαροσκοπικά (με ολική νάρκωση). Η τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου απαιτεί νοσηλεία μίας ημέρας. Μετά την επέμβαση, θα πρέπει να επισκέπτεστε ανά τρίμηνο το χειρουργό σας, προκειμένου να ρυθμίζει (να σφίγγει ή να χαλαρώνει) το δακτύλιο, ανάλογα με την πρόοδό σας. Η ρύθμιση γίνεται από μια βαλβίδα που επικοινωνεί με το δακτύλιο και τοποθετείται κάτω από το δέρμα, στο ύψος του στομάχου.

Πότε συστήνεται

Όταν ο ΔΜΣ είναι από 35 έως 49. Ο δακτύλιος θεωρείται αποτελεσματικός για απώλεια βάρους της τάξεως των 50 κιλών.

Το βάρος του ασθενούς, ωστόσο, δεν αποτελεί το μοναδικό κριτήριο για την επιλογή της μεθόδου. Το σημαντικό κριτήριο είναι η διάθεση συνεργασίας με το χειρουργό και την ομάδα του (με το διαιτολόγο, τον ψυχολόγο κλπ.), τόσο προεγχειρητικά όσο και μετεγχειρητικά. Ένα από τα κυριότερα πράγματα που θα σας ζητηθεί είναι να κάνετε συγκεκριμένες αλλαγές στον τρόπο διατροφής σας.

Εάν, λοιπόν, σκέφτεστε να βάλετε «δαχτυλίδι» στο στομάχι, πρέπει να δεσμευτείτε ότι θα ακολουθήσετε τρεις βασικούς κανόνες:

* Να σταματάτε το φαγητό μόλις νιώσετε αίσθημα κορεσμού και να μην προκαλείτε εμετό προκειμένου να συνεχίσετε. Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει στο «σακούλιασμα» του δακτυλίου, καθιστώντας τον αναποτελεσματικό.

* Να περιορίζετε το τσιμπολόγημα και να τρώτε περισσότερο στα κύρια γεύματα (και όχι ανάμεσά τους).

* Να αποφεύγετε τα γλυκά, τα αναψυκτικά και τα λιπαρά, που «γλιστρούν» εύκολα από το δακτύλιο και τον «ξεγελούν», τουλάχιστον για τους πρώτους 6 μήνες.

Η τήρηση όλων αυτών των κανόνων σχεδόν μηδενίζει τις πιθανότητες να παρουσιαστούν επιπλοκές, όπως η διολίσθηση του δακτυλίου, η διάβρωσή του ή το «σακούλιασμα» του στομάχου.

Εάν δεν έχετε σκοπό να συμμορφωθείτε με αυτούς τους κανόνες, τότε είναι προτιμότερο να μην προχωρήσετε με την επέμβαση της τοποθέτησης του γαστρικού δακτυλίου.

Τα πλεονεκτήματα

Ο γαστρικός δακτύλιος οδηγεί σε αργή και σταθερή απώλεια βάρους, γεγονός που μειώνει και τις πιθανότητες μεγάλης χαλάρωσης του δέρματος, που παρατηρείται μετά από την απώλεια πολλών κιλών. Ο δακτύλιος δεν αποτελεί μόνιμη παρέμβαση και μπορεί να αφαιρεθεί.

Τα μειονεκτήματα

Δεν θεωρείται η πλέον αποτελεσματική λύση για αυτούς που τσιμπολογούν και καταναλώνουν πολλά γλυκά και αναψυκτικά, εκτός βέβαια αν είναι αποφασισμένοι να πειθαρχήσουν στις διατροφικές οδηγίες.

Τα γαστρικά by-pass

Πρόκειται για τις πιο δημοφιλείς επεμβάσεις στις ΗΠΑ, αλλά ταυτόχρονα και για τις πιο «ριζικές». Παρέχουν μεγαλύτερη ελευθερία όσον αφορά την ποσότητα της τροφής που μπορεί να καταναλώνει ο ασθενής μετεγχειρητικά, σε σύγκριση με τις άλλες βαριατρικές επεμβάσεις. Τα γαστρικά by-pass περιορίζουν τη χωρητικότητα του στομάχου, μέσω της αποκοπής τμήματός του, και προκαλούν δυσαπορρόφηση των τροφών, μέσω της παράκαμψης (by-pass) μέρους του λεπτού εντέρου, στο οποίο γίνεται η απορρόφηση των τροφών. Κατά συνέπεια, οι τροφές απορροφώνται ατελώς στη διάρκεια της πέψης και αποβάλλονται από το έντερο. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές γαστρικού by-pass, ανάλογα με το μέρος του στομάχου που απομονώνεται και το τμήμα του λεπτού εντέρου που παρακάμπτεται (π.χ. γαστρικό by-pass, χολοπαγκρεατική εκτροπή κατά Σκοπινάρο). Πρόκειται, όμως, για εκτεταμένα χειρουργεία, με τις περισσότερες πιθανότητες επιπλοκών συγκριτικά με τις άλλες τεχνικές. Επίσης, εξαιτίας της δυσαπορρόφησης των τροφών μετά τα γαστρικά by-pass, απαιτείται η λήψη συμπληρωμάτων διατροφής διά βίου. Γι’ αυτό και σήμερα οι χειρουργοί τείνουν να τα προτιμούν σε «δεύτερο χρόνο», μετά από ένα γαστρικό δακτύλιο ή ένα «μανίκι».

Τι πρέπει να ξέρετε για τα γαστρικά by-pass

Τα γαστρικά by-pass (παρακάμψεις) είναι εκτεταμένα χειρουργεία που περιο­ρίζουν τη χωρητικότητα του στομάχου, μέσω της αποκοπής ενός τμήματός του. Επίσης, μειώνουν την απορρόφηση των τροφών, μέσω της παράκαμψης ενός τμήματος του λεπτού εντέρου. Οι ειδικοί εξηγούν ότι όσο μεγαλύτερο είναι το τμήμα του λεπτού εντέρου που παρακάμπτεται τόσο μεγαλύτερη είναι η δυσαπορρόφηση των τροφών και, κατά συνέπεια, η απώλεια βάρους. Από την άλλη μεριά, όμως, αυτό σημαίνει ότι η τροφή διέρχεται ταχύτερα από το «κοντό» πλέον λεπτό έντερο, γεγονός που μπορεί να προκαλεί διαρροϊκές κρίσεις (σύνδρομο dumping), οι οποίες επηρεάζουν σοβαρά την ­καθημερινότητα του ασθενούς. Μια επέμβαση by-pass απαιτεί νοσηλεία τουλάχιστον 5 ημερών. Ωστόσο, δεδομένου ότι πρόκειται για επεμβάσεις με τις περισσότερες πιθανότητες επιπλοκών, η νοσηλεία μπορεί να παραταθεί ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση.

Πότε συστήνονται

Όταν ο ΔΜΣ είναι πάνω από 50. Οι ειδικοί εξηγούν ότι αυτός ο τύπος επέμβασης αφορά τις «δύσκολες» περιπτώσεις σοβαρής και νοσογόνου παχυσαρκίας, όπου η τοποθέτηση γαστρικού δακτυλίου δεν θεωρείται αποτελεσματική λύση. Ωστόσο, δεν αποκλείεται το by-pass να γίνει ακόμη και σε περιπτώσεις με ΔΜΣ λίγο πάνω από 35, εφόσον ο χειρουργός εκτιμά ότι ο γαστρικός δακτύλιος δεν είναι η κατάλληλη επιλογή.

Τα γαστρικά by-pass θεωρούνται κατάλληλα για τους «τσιμπολόγους» και τους γλυκατζήδες, σε αντιδια­στολή με το γαστρικό δακτύλιο, τον οποίο η υπερβολική κατανάλωση γλυκών και αναψυκτικών «ξεγελά» και καθιστά αναποτελεσματικό. Μετεγχειρητικά, όμως, συνιστάται η περιορισμένη κατανάλωση γλυκών, για την αποφυγή των διαρροϊκών κενώσεων.

Επίσης, όταν δεν είστε «εξαρτημένοι» από τα πλούσια σε λίπος και αλάτι τρόφιμα (π.χ. φαστ φουντ), επειδή η υπερκατανάλωση αυτών των τροφίμων αυξάνει το ενδεχόμενο των διαρροϊκών κενώσεων και των επιπλοκών του εντέρου μετεγχειρητικά.

Τα πλεονεκτήματα

Θεωρούνται οι πιο αποτελεσματικές επεμβάσεις όσον αφορά την απώλεια βάρους.

Τα μειονεκτήματα

Μετεγχειρητικά, επηρεάζουν δυσμενώς την ποιότητα ζωής του ασθενούς (π.χ. με τις κρίσεις διάρροιας).

Θα πρέπει να λαμβάνετε καθημερινά και διά βίου συμπληρώματα ­διατροφής (ασβέστιο, σίδηρο, βιταμίνη B12, φυλλικό οξύ), δεδομένου ότι τα by-pass είναι εκτεταμένα χειρουργεία που αλλοιώνουν σοβαρά την πε­πτική λειτουργία και προκαλούν αβιταμινώσεις.

Δεν είναι αναστρέψιμες τεχνικές, δηλαδή η παρέμβαση στο πεπτικό σύστημα είναι μόνιμη, επομένως δεν μπορεί να τροποποιηθεί ακόμη κι αν σας προκαλεί προβλήματα μετεγχειρητικά.

Το γαστρικό «μανίκι»

Πρόκειται για νεότερη τεχνική, γι’ αυ­τό και ακόμη δεν υπάρχουν μελέ­τες για την αποτελεσματικότητά της σε μακροχρόνια βάση (άνω των 10 ετών). Το «πλεονέκτημά» της είναι ότι αφαιρείται ένα μεγάλο τμήμα του στομάχου, όπου παράγεται η «ορεξιο­γόνος» ορμόνη γκρελίνη, με απο­τέλεσμα, εκτός του ότι μικραίνει η ­χωρητικότητα του στομάχου, να επηρεάζεται και η όρεξη. Το γαστρικό «μανίκι» -που οφείλει την ονο­μασία του στο γεγονός ότι το ­στομάχι αποκτά μακρόστενο σχήμα- αρχικά εφαρμόστηκε ως το πρώτο στάδιο ενός (χολοπαγκρεατικού) by-pass σε υπερβολικά παχύσαρκα άτομα. Στην πορεία, όμως, αποδείχτηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική τεχνική και εφαρμόζεται αυτόνομα.

Τι πρέπει να ξέρετε για το γαστρικό «μανίκι»

Η αφαίρεση γαστρικού θόλου (sleeve gastrectomy ή γαστρικό «μανίκι») είναι μια εκτεταμένη χειρουργική επέμβαση όπου αφαιρείται το μεγαλύτερο μέρος του στομάχου (ο θόλος), στο οποίο παράγεται η γκρελίνη, μια ορμόνη που σχετίζεται με το αίσθημα της πείνας. Η αφαίρεση του γαστρικού θόλου, λοιπόν, είναι μια επέμβαση που μειώνει τη χωρητικότητα του στομάχου, αλλά επηρεάζει και την όρεξη. Ο βαθμός δυσκολίας της είναι μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο του γαστρικού δακτυλίου, αλλά μικρότερος από αυτόν του γαστρικού by-pass. Η αφαίρεση του γαστρικού θόλου απαιτεί νοσηλεία τουλάχιστον 3 ημερών.

Πότε συστήνεται

Όταν ο ΔΜΣ είναι πάνω από 50 ή 60 και συνυπάρχουν προβλήματα υγείας (υπέρταση, σακχαρώδης διαβήτης, υπνική άπνοια κλπ.). Το γαστρικό «μανίκι», λοιπόν, αφορά βαρύτατες περιπτώσεις παχυσαρκίας. Σύμφωνα, πάντως, με τους ειδικούς, οι ενδείξεις για την αφαίρεση του γαστρικού θόλου είναι παρόμοιες με αυτές που ισχύουν για το γαστρικό by-pass – άλλωστε, το γαστρικό «μανίκι» αρχικά εφαρμοζόταν ως το πρώτο στάδιο ενός by-pass.

Όταν έχετε άστατες και παρορμητικές διατροφικές συνήθειες, είστε «τσιμπολόγοι» και γλυκατζήδες, δυσκολεύεστε να πειθαρχήσετε σε οδηγίες και είστε ασυνεπείς. Το γαστρικό «μανίκι» ενδείκνυται για αυτό το προφίλ παχύσαρκου, επειδή «σταματά» την εγκεφαλική βουλιμία, οπότε παρέχει μια σημαντική βοήθεια για τον έλεγχο της όρεξης.

Απαλλαγείτε από τη χαλάρωση του δέρματος μετά από μεγάλη απώλεια βάρους: Ο Dr. Γιώργος Καλογεράκης εξηγεί πώς θα το πετύχετε

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι, ήδη από το 1998, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θεωρεί πως, για τις περιπτώσεις όπου η παχυσαρκία απειλεί σοβαρά την υγεία, οι λεγόμενες «βαριατρικές επεμβάσεις» (δηλαδή τα χειρουργεία παχυσαρκίας) αποτελούν μια αποτελεσματική μέθοδο για το αδυνάτισμα.

Είτε με ενδογαστρικό μπαλόνι, είτε με γαστρικό δακτύλιο, είτε με γαστρικά by-pass, ο στόχος της απώλειας ακόμα και 100 κιλών είναι εφικτός. 

Ωστόσο, τι βλέπει ο πρώην παχύσαρκος στο σώμα του και πώς αυτό επηρεάζει αρνητικά πολλές φορές την ψυχολογία του; Πώς το κρεμάμενο δέρμα που απομένει μπορεί να εξαλειφθεί και ο ασθενής τελικά να δει την εικόνα του, όπως του αξίζει;

Ο επιστημονικός συνεργάτης του total-makeover, πλαστικός χειρουργός, Dr. Γιώργος Καλογεράκης εξηγεί πώς οι άνθρωποι που έχουν χάσει δεκάδες κιλά μπορούν τελικά να νιώσουν όμορφα με το σώμα τους.

«Οι άνθρωποι αυτοί, κάνουν μια  μεγάλη, επίπονη και ψυχοφθόρα προσπάθεια να χάσουν τα κιλά και στο  τέλος συνήθως το σώμα τους πάλι δεν τους είναι αρεστό καθώς κυριαρχεί μία δραματική χαλάρωση που επηρεάζει πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητάς τους όπως η ένδυση,η προσωπική υγιεινή και η σεξουαλική τους ζωή.  

Έχουν υπάρξει πολλές περιπτώσεις ασθενών οι οποίοι δεν είχαν συνειδητοποιήσει πριν αποφασίσουν να προχωρήσουν σε μία βαριατρική επέμβαση ότι το δέρμα τους σε μεγάλο βαθμό δε θα καταφέρει να ακολουθήσει τις τεράστιες αλλάγες στο σώμα τους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα το συναίσθημα της απογοήτευσης να παραμένει παρόλο που κατανοούσαν ότι ήταν επικερδές για την υγεία τους που εχασαν αυτά τα κιλά. Σε αυτούς λοιπόν τους ανθρώπους θελουμε να περάσουμε το μήνυμα ότι οι σύγχρονες τεχνικές πλαστικής χειρουργικής αποτελούν απαραίτητη παρέμβαση και μοναδική λύση στο πρόβλημά τους». 

Ποιες πρέπει να  είναι οι προσδοκίες ενός ασθενή από αυτές τις επεμβάσεις;

Οι  προσδοκίες είναι δικαιολογημένα πολύ μεγάλες καθώς τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Η περίσσεια κυρίως του δέρματος αλλά και του λίπώδους ιστού που έχει απομείνει μπορεί να αφαιρεθεί. Η σιλουέτα και το περίγραμμα αλλάζουν σημαντικά και αυτό είναι ένα ενθαρρυντικό βήμα για να αλλάξει και η αυτοπεποίθηση του ατόμου. 

Σε ποια σημεία εμφανίζεται η χαλάρωση μετά την απώλεια βάρους;

Η χαλάρωση είναι πολύ γενικευμένη. Εξαρτάται βεβαίως και σε ποιο σημείο έχει συσσωρευμένο περισσοτερο λιπώδη ιστό  ο ασθενής. Σε γενικές γραμμές μπορούμε να παρατηρήσουμε χαλάρωση στην κοιλιακή χώρα, στους βραχίονες και στους μηρούς, στο στήθος αλλά και στο λαιμό και στο πρόσωπο.

Υπάρχει άλλος τρόπος να αντιμετωπιστεί η χαλάρωση του δερματος εκτός από την πλαστική χειρουργική;

Άτομα τα οποία έχουν υποστεί μαζική απώλεια βάρους ( >50 Kg) σε σύντομο χρονικό διάστημα, είναι αδύνατον να αντιμετωπίσουν τη χαλάρωση στο δέρμα τους με μη επεμβατικές θεραπείες. Ο μοναδικός τρόπος να αντιμετωπιστεί η περίσσεια δέρματος και η χαλάρωση είναι η επεμβατική πλαστική χειρουργική.

Σε απώλεια βάρους που έχει να κάνει με λιγότερα κιλά, έως 30 ενδείκνυται η πλαστική επέμβαση;

Το πιο σωστό είναι να αναφέρουμε το χρονικό διάστημα στο οποίο χάνονται τα κιλά. Αν τα κιλά που αναφέρατε χαθούν σε ένα χρονικό διάστημα 2-3 ετών, τότε ενδεχομένως το δέρμα θα μπορούσε να ανταποκριθεί μόνο του (διαδικασία της ρίκνωσης) και να μην χρειαστεί μεγάλες παρεμβάσεις. Αλλά όταν μιλάμε για άτομα με μαζική απώλεια βάρους που αυτή συμβαίνει τάχιστα λόγω της επέμβασης στο στομάχι τότε είναι αδύνατον να συμβεί αυτό.

Ποιές είναι οι προϋποθέσεις για να προχωρήσει κάποιος σε αυτή την επέμβαση;

Αρχικά οφείλει το βάρος του ατόμου να έχει σταθεροποιηθεί για τουλάχιστον 3-4 μήνες και πρέπει  ο δείκτης μάζας σώματος (BMI) να είναι χαμηλότερο από το 32, έτσι ώστε να πουμε οτι μπορούμε να προχωρήσουμε  με ασφάλεια και να ελαχιστοποιήσουμε τις ενδεχόμενες επιπλοκές. 

Επίσης θα ήταν πολύ βολικό ο ασθενής να μην είναι καπνιστής και να μην έχει ιστορικό εν τω βάθει θρομβώσεων. 

Τέλος προβλήματα υγείας όπως καρδιακή ή αναπνευστική ανεπάρκεια, η λήψη αντιπηκτικών και ο διαβήτης δεν αποτελούν απόλυτη αντένδειξη για χειρουργείο αλλά σίγουρα αυξάνουν την πιθανότητα επιπλοκών και επιμηκύνουν το διάστημα της αποθεραπείας.

Πώς μπορούν αυτές οι επεμβάσεις να συνδυαστούν;

Συνήθως υπάρχει μία γενικευμένη και δραματική χαλάρωση σε όλο το σώμα και αυτό σημαίνει πως απαιτείται μία αλληλουχία επεμβάσεων οι οποίες συνδυάζονται ως εξής:

Αρχικά προβαίνουμε σε κοιλιοπλαστική ή ακόμη και σε κυκλοτερή κοιλιοπλαστική, που σημαίνει ότι εκτός του ότι επιδιορθώνεται η πρόσθια πλευρά του κορμού κατορθώνουμε να ανορθώσουμε στην πίσω επιφάνεια του κορμού τους γλουτούς και να αφαιρέσουμε και όλη την περίσσεια δέρματος και λίπους από την μέση και την κατώτερη πλάτη.

Σε δεύτερο στάδιο συνηθως προσπαθούμε να διορθώσουμε  ιεραρχικά αυτό που ενοχλεί περισσότερο τον ασθενή. Αυτό στην πλειοψηφία αφορά την περιοχή του στήθους και των βραχιόνων. 

Τέλος κλείνουμε συνήθως με την μηροπλαστική για να αντιμετωπίσουμε την χαλάρωση των μηρών.Σίγουρα υπάρχουν και μικρότερα σημεία του σώματος τα οποία επιδέχονται βελτίωσης όπως ο λαιμός και τα γενητικά όργανα. Αυτές συνήθως είναι μικρότερες επεμβάσεις οι οποίες μπορούν να συνδυαστούν με τις προαναφερόμενες. 

Πόσο μπορεί να απέχει χειρουργικά το ένα στάδιο από το άλλο;

Ενα διάστημα τριών μηνών είναι ικανοποιητικός χρόνος για να αναρρώσει ο ασθενής από την προηγούμενη επέμβαση και να είναι σε καλή φυσική κατάσταση για να προχωρήσει στην επόμενη. Αυτό έως ένα βαθμό εξαρτάται από το πώς κύλησε η ανάρρωση από την προηγουμενη επέμβαση και τι  αντοχές και όρεξη έχει ο ασθενής για την επόμενη. Από ιατρικής άποψης πάντως οι τρεις μήνες είναι αρκετοί. 

Ποια είναι η διάρκεια των επεμβάσεων και της αποθεραπείας;

Η διάρκεια των επεμβάσεων είναι σχετικά μεγάλη ειδικά όταν συνδυάζονται δύο επεμβάσεις μαζί, αλλά όχι τόσο μεγάλη ώστε να προκύπτουν προβλήματα από αυτήν. Η παραμονή των ασθενών στο νοσοκομείο διαρκεί συνήθως ένα με δύο βράδια.Όσον αφορά την αποθεραπεία συνήθως χρειάζεται μια εβδομάδα ώστε να επιστρέψουν οι ασθενείς στις καθημερινές δραστηριότητές τους και περίπου 3 εβδομάδες για να επιστρέψουν  σε πιο έντονες δραστηριότητες (άσκηση, χειρωνακτική εργασία).

Τι  μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σαν επίλογο;

Το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι απλό αλλα ουσιαστικό. Προτρέπω όλους τους ανθρώπους που βγήκαν νικητές από τη χρόνια μάχη με την παχυσαρκία να με εμπιστευτούν για να τους βοηθήσω να ανακτήσουν το σώμα που ονειρεύονται γιατί τους αξίζει.

**Μάθετε περισσότερα για τον Dr.  Γιώργο Καλογεράκη εδώ

Έρευνα: Οι ηλικιωμένοι με παχυσαρκία ζουν λιγότερα υγιή χρόνια

Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δημοσιεύονται στο Διεθνές Περιοδικό της Παχυσαρκίας.

Η παχυσαρκία είναι όλο και πιο κοινή μεταξύ των ενηλίκων σε πολλές χώρες, ιδίως εκείνων με γήρανση του πληθυσμού. Ενώ κάποιες προηγούμενες μελέτες έχουν αναφέρει ότι οι γηραιότεροι ενήλικες με μεγαλύτερο δείκτη μάζας σώματος από το μέσο όρο πρέπει να αναμένουν ότι θα ζήσουν όσο και αυτοί που έχουν φυσιολογικό βάρος, αξίζει να διερευνηθεί κατά πόσον τα άτομα με παχυσαρκία θα ζήσουν την υπόλοιπη ζωή τους έχοντας την υγεία τους.

«Μεταξύ των ηλικιωμένων ενηλίκων, η φυσική λειτουργία των άνω και κάτω άκρων και η ικανότητα να εκτελούν καθημερινές δραστηριότητες είναι καθοριστικής σημασίας για την καθημερινότητά τους και, ως εκ τούτου, θεωρήθηκαν δείκτες υγείας. Στόχος ήταν να εξεταστεί αν ηλικιωμένοι ενήλικες με παχυσαρκία, έχουν τα ίδια ή λιγότερα χρόνια υγιούς ζωής, σε σχέση με όσους έχουν φυσιολογικό βάρος», δήλωσε ο Dr. Rahul Malhotra, Διευθυντής Ερευνών στο Κέντρο Έρευνας και Εκπαίδευσης Γήρανσης, στην Ιατρική Σχολή Duke-NUS και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.

Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία από μια έρευνα σε 3.452 ενήλικες στη Σιγκαπούρη ηλικίας άνω των 60 ετών. Αξιολογήθηκαν η συσχέτιση μεταξύ του δείκτης μάζας σώματος (λιγότερο βάρος από το φυσιολογικό, φυσιολογικό βάρος, προ-παχυσαρκία, παχυσαρκία) και των χρόονων ζωής με και χωρίς περιορισμούς στη φυσική λειτουργία και σε καθημερινές δραστηριότητες. Ο περιορισμός στη φυσική λειτουργία ορίζεται ως δυσκολία στην ολοκλήρωση οποιωνδήποτε από εννέα εργασίες που αφορούν τα χέρια και τα πόδια, όπως περπάτημα 200-300 μέτρων, ανάβαση 10 σκαλιών χωρίς ξεκούραση ή άρση των χεριών πάνω από το κεφάλι. Ο περιορισμός στις καθημερινές δραστηριότητες αξιολογήθηκε με βάση τη δυσκολία που αντιμετώπιζε το άτομο στην πραγματοποίηση έξι βασικών δραστηριοτήτων, όπως το ντύσιμο ή το φαγητό, και επτά οργανικών δραστηριοτήτων, όπως οι δουλειές του σπιτιού, η διαχείριση των φαρμάκων ή μετακίνηση με τα μέσα μεταφοράς.

Η ομάδα διαπίστωσε ότι, στην ηλικία των 60 ετών, οι ενήλικες με παχυσαρκία θα ζούσαν περίπου 6 χρόνια ζωής παραπάνω με περιορισμό στη φυσική λειτουργία και περίπου 5 χρόνια λιγότερα χωρίς αυτόν τον περιορισμό, σε σύγκριση με αυτούς με φυσιολογικό βάρος. Αυτά τα στατιστικά παρατηρήθηκαν επίσης στην ηλικία των 70 και 80 ετών.